Zo, dat zit er ook weer op... Helaas!

Zo, dat zit er ook weer op... Helaas!


We zitten op JFK te wachten op de boarding die pas over een dik halfuur zal beginnen. Vandaag was een leeg dagje: opstaan, pakken, even in Central Park gaan zitten, eten en naar de luchthaven vertrekken. Dus liever nog een beetje nieuws over gisteren.


Tegen de middag zijn we naar Seaport South getrokken. Daar was het heel gezellig: een sfeer van een oude haven, maar dan helemaal opgesmukt met kledingwinkels, restaurants en bars. Pier 17 is gekend als ‘mall’. Op het einde van de pier waar we uitzicht hadden op Brooklynn hebben we nog een ijsje gegeten. Daarna zijn we terug noordwaarts gekeerd richting TriBeCa (the Triangle Below Canalstreet) om in Chinatown te stoppen voor ons avondeten. Een snelle, goedkope maaltijd, dacht ik, ware het niet dat die Chinezen ons ferm in ‘t zak gezet hebben. Ach ja, het kan niet altijd goed gaan. In dat restaurant ben ik trouwens naar het met voorsprong degoutantste toilet geweest (er werkten vooral/alleen mannen... zegt dat iets?).


Om onze avond dan toch in stijl af te sluiten zijn we westwaarts gestapt tot in Battery Park waar we per toeval een stukje van het River to Riverfestival hebben kunnen zien. Daarna kwamen we in een gezellige bar terecht waar we bediend werden door een supervriendelijke waitress. We hebben ons tegoed gedaan aan cocktails en cheesecake en ... direct waren we die Chinoezen van tevoren vergeten.

Eigenlijk was het onze bedoeling om te eindigen waar we begonnen waren, op Times Square, maar het was al zowat 23 uur en we waren allebei vrij moe. ‘t Bedje lonkte.


En zo zijn we aan ‘t eind van deze reis. We zitten klaar om het vliegtuig op te stappen en hopen heelhuids thuis te geraken.


Tot morgenvroeg? Baaibaai koeienvlaai!


xxx




Conclusie:

We  hebben bijna alles gezien dat er in NYC te zien valt.
We hebben super goed weer gehad.
10 dagen wandelen eist zijn tol.
Of we ooit terug gaan? Waarschijnlijk niet. Want
> zeer drukke stad
> vuile stad
> Te grote smeltkroes

Een verslag van onze laatste dag in NY en de terugkeer volgt - als we er tijdig geraken - vanop JFK Airport. Dat zal zo zijn rond 21 en 23 uur 's avonds bij jullie! Tot dan!

G&K

Praise the Lord!

Wat een mens al niet allemaal doet om een geslaagde vakantie te hebben... Tijdig opstaan om naar de mis te gaan bijvoorbeeld. Nee, natuurlijk niet zomaar eentje. We wilden eens een echte 'zwarte' mis in Harlem bijwonen. En in niet zomaar een kerk, maar direct in de Abyssinian Baptist Church, wereldberoemd voor haar gospelkoor. Als toerist kan je er helaas niet zonder meer binnenstappen. Je moet in een wachtrij gaan staan in de hoop dat er niet te veel 'locals' opdagen en er genoeg plaats is zodat je binnen kan.

Omdat we geen 7 days metrocard meer hebben, hadden we het plan opgevat om te voet tot 138th street te stappen. In de hitte van de laatste dagen was dat nochtans geen sinecure. Ook nog eens in onze 'beste' kleren, want ik had al op het internet gelezen dat er vrij strikte regels waren. Dat bleek ook nodig, want mannen met een T-shirt of een short en vrouwen met blote schouders en flipflops werden aangemaand om de rij te verlaten. Sommigen bleven toch halsstarrig volhouden, maar werden uiteindelijk voor de ingang tegengehouden. Het was een hele tijd afwachten of we toch binnen zouden geraken, maar uiteindelijk is het ons gelukt. En wat een ervaring! Een bende zotte apen en de zotste staat vanvoor, zoals Van Het Groenewoud het zingt. Preken dat die kunnen! De 'pastor' ging er volledig in op. En de weerklank van één vrouw in het bijzonder was bijwijlen bijna grappig: "Yes! Amen! Praise the lord! ..." Kristof vond het soms op het discriminerende af: de 'pastor' preekte voortdurend over vrijheid tegen de achtergrond van de geschiedenis van zwarte onderdrukking, en hij haalde er voortdurend woorden als 'repression, apartheid' etc. bij. Het voelde inderdaad soms vreemd, als je bedenkt dat wij als blanke bezoekers bovenaan apart werden gezet van de zwarte lokale bevolking. Zijn woorden over vrijheid hadden misschien meer effect gehad als blank en zwart, bezoeker en local, allemaal door elkaar hadden gezeten. Maar dat terzijde was het een hele aangename dienst met prachtige gospelmuziek en een enthousiast koor. Iets wat niemand ons meer kan afnemen, a one time life experience. Na een bijna twee uur durende dienst zijn we bij een gezellig restaurantje gestopt om te brunchen. Daarna naar onze B&B voor een siësta die iets langer uitliep. We hebben de dag voor het eerst in de hele vakantie een beetje 'verslapen' of zelfs 'verspild' (ooh, I hate that word!), maar de hitte was vooral voor mij te veel...

Nog even terug naar gisteren, want toen hebben we geen verslagje meer gepost. Ons plan was om te starten bij Carnegie Hall, een van de bekendste schouwburgen van NYC, maar die bleek in de zomermaanden op zaterdag gesloten. We hebben dus zelfs geen glimp van de binnenkant kunnen opvangen. Maar onze volgende stop heeft dat ruimschoots goedgemaakt: Radio City Music Hall. Volgens wat ik begrepen heb, het grootste concert- en theaterpodium van de wereld. Met onze NY Pass konden we een rondleiding krijgen. Prachtige inrichting, allemaal daterend van bij het begin, in de jaren '30. Zelfs de toiletten voor mannen en vrouwen waren nog aangepast aan wat toentertijd de gewoonte was: een voorkamer met grote spiegels bij de vrouwen (om de neuzen te poederen) en een met leder beklede voorkamer bij de mannen (om een sigaar te roken). Toen we in de projectiekamer kwamen, achteraan in de zaal, konden we een stukje meepikken van de show Zarkana van Cirque du Soleil. De zaal alleen al was indrukwekkend, maar die show erbij: adembenemend. We waren er allebei weg van.

   

Op sixth avenue bleken er kraampjes op de weg te staan. Daar zijn we eens langsgelopen. Heel gezellig, alleen verschrikkelijk warm. Er werd daarom overal 'ice cold water' en gele limonade verkocht. En voor de fruitliefhebbers waren er smoothies. Maar wij zweren bij smoothies van Jamba Juice (wanneer opent de eerste in België???)!

Onze derde stop gisteren waren de NBC Studio's. Leuk om te zien, maar we waren er natuurlijk de enigen die de shows nog nooit gezien hadden, dus was het moeilijk om mee te gaan in het hele 'Woooooow,  this is so exciting'-gedoe.

's Avonds hebben we hier thuis spaghetti gemaakt, 'gepimpt' met verse courgette en paprika! :)

Morgen onze laatste volledige dag... even nadenken hoe we die nog het best gaan vullen.

Tot dan!

Grietz
xxx

xoxo

Gossip girl here. You're one and only source into the scandalous lives of Manhattan's elite.

Vandaag een rustig dagje tussen de Upper Eastsiders doorgebracht. Wat dat wil zeggen? De sjiekste boetieks afgeschuimd op Madison en 5th Avenue. Te duur voor onze portemonnee, maar wel eens indrukwekkend om te zien. Ik voelde me helemaal een Upper Eastside girl uit Gossip Girl.

Minder aangenaam was de hoge temperatuur. 't Zal hier zowat 35°C geweest zijn. Snakken naar koele lucht en koude drank dus. Gelukkig heeft hier elke winkel, bar en elk restaurant airco. En zelfs in de metro is het soms wat frisjes. Tenminste, in de metrostellen zelf, niet in de stations. Wat wil je, dat ik dan een verkoudheid oploop: het gaat hier voortdurend van 35  naar 18°C en vice versa.

Een paar kiekjes gemaakt op Gossip spots: the New York Palace, het Waldorf-Astoria en the Museum of the City of New York dat de ingang van de highschool Constance-Billard. (Eat that, Marlies!)

Vanavond nog eens gaan chillen in Central Park. Het is echt té warm om nog veel te doen 's avonds. Kristof kon er trouwens naar de plaatselijke honkbaltrainingen kijken. Leuk meegenomen.

Als afsluiter nog een superschattige merkwaardigheid: ik was kinderlijk verwonderd in Central Park over de vele vuurvliegjes die er rondzwermden. Nog nooit gezien. En als je weet dat het valavond was toen we in Central Park zaten, kan je je wel inbeelden wat voor een prachtig zicht dat geweest moet zijn.

Tot daar de gossip van vandaag. Sleep tight, Upper Eastsiders!

xoxo
Gossip girl aka Grietje (niet Kristof!!!)

How're ya doing, folks? Enjoying ya day?

Hallo poppers!

Onze 10-daagse begint zo stilaan zijn tol te eisen. Kortom: we worden moe. Gisteren kwamen we er slechts toe om een paar sfeerbeelden van de laatste dagen te posten. En dat had zo zijn reden: het was een rustdag en op rustdagen wordt er traditioneel niet gewerkt. Ik wilde die traditie geen onrecht aandoen. En verder: ik zat/zit met een dikke snotvalling (door al die airco overal???) en gisteren had ik er echt last van, dus ben ik op tijd mijn bed ingekropen.

Maar vandaag zijn we weer alive and kicking. Een korte update van gisteren? We zijn onder een stralende zon richting Museum of Natural History vertrokken waar we (fake, welteverstaan) dieren uit alle continenten konden aanschouwen, nieuws bijleren over de verschillende volkeren op de verschillende continenten én een heleboel dino's en dinobeenderen konden bewonderen. (Simon zou zoooooooooooooooo jaloers geweest zijn!) Daarna zijn we naar Central Park geweest voor een namiddagje zonnebaden op het gras. En wat een zicht! Voor ons 'The Lake' vol met roeibootjes, een grasweide vol met genietende mensen, een beetje verder een saxofonist en op de achtergrond een paar wolkenkrabbers en daartussen... wij. Romantisch!

Vandaag zijn we gestart met Liberty Island, wat een vrij kort bezoek was omdat je toch niet IN Miss Liberty (hoe vettig klinkt dat?) kon gaan; ze stond 'under construction'. Dan maar de boot op naar Ellis Island, het eiland waar destijds miljoenen immigranten hun weg vonden naar 'het beloofde land' en nog vroeger, overgebracht en gedwongen werden tot slavernij als ze de foute huidskleur hadden. Vooral de tentoonstelling over de immigranten van begin van de 20ste eeuw werd uitgebreid belicht (over de zwartjes zwijgen ze liever?) en was best wel interessant. 


Omdat we vanmiddag min of meer een maaltijd hadden overgeslagen (we hebben even geleefd van de liefde én van chip choc cookies!!!), reden we met de metro naar de kust om daar iets lekkers te vinden. Bij Brighton Beach zijn we uitgestapt. Niet veel keuze, zo bleek, maar de kaart van restaurant Tatiana kon ons wel overhalen. En voor we het goed en wel wisten, zaten we in Little Russia of Russia Town, want het gebied van Brighton Beach bleek een ghetto vol Russen te zijn. Vandaar die prachtige naam, Tatiana... Een warme dag afsluiten aan het strand met de voetjes in 't water? Niets beter dan dat. En op een klein half uurtje stonden we weer in 1568 Lexington Av., onze B&B. Wat een vreemde wereld hier! 


Enkele weetjes als NY-observant: 
- Bij ons hebben blanken zwarte kindjes? Hier zie je voortdurend zwarten met blanke kindjes. Wellicht niet geadopteerd, maar wel als 'nanny', vermoeden we dan. 
- Je wordt - op het irritante af - overal extreem vriendelijk, maar ferm familair begroet met 'How're you doing, guys? You're fine? How are you today, folks? Having a great day? Enjoying your day, guys?...' As if they really wanna know! C'mon! En dan die verschrikkelijke intonatie erbij. Eerlijk waar, ik word er een beetje gek van!
- Auto's dragen hier een bumperbeschermer. Dat belooft voor al wie hier met de auto durft rond te toeren. 
- Een NY'er zonder een coffee en zonder zijn Apple waar hij de hele tijd van die domme spelletjes op zit te spelen? Zoeken maar!
- NY loooooooooooves Belgian beers! De favorieten? Stella en Hoegaarden (of Hoogaarden, zoals sommigen het schrijven). 


That's all, folks! Hope you're having a great day! See ya! Bye, guys!

Enkele sfeerbeelden

        

 

  

 

 

 

 

Lower Manhattan

Wat ben ik blij dat ik nog leef... maar daarover later in dit verslag meer.


Vanmorgen beloofde het een betere dag te worden dan gisteren: toen we onze ogen openden, scheen de zon binnen. Een uur later stonden we in het zuidelijkste punt van Manhattan waar de zon al wat meer achter de wolken gekropen was en de wind Kristofs kapsel aan een stevig tempo in de wezzel blies.


Zoals we dat ondertussen al gewoon zijn, hebben we een tijdlang moeten zoeken naar de Bike & Roll Rental, maar gelukkig hebben we toch één New Yorker gevonden die ons wist te vertellen waar we fietsen konden vinden. Onze NY Pass liet ons toe om 4 uur lang gratis rond te toeren. We zijn vanuit Battery Park, met een schitterend zicht op het vrijheidsbeeld en Ellis Island, vertrokken langs de Hudson River, helemaal tot aan Pier 84 waar we twee dagen geleden al een avondlijke boottocht maakten. Aan de kade hebben we op een terrasje iets gegeten en gedronken, terwijl we wachtten op de Water Taxi (ook weer inbegrepen in de Pass) die ons terugbracht naar ons beginpunt. Vandaaruit wilden we naar de Brooklyn Bridge rijden, maar dat bleek niet zo makkelijk, want welke gek fietst er in NY? Niemand, echt niemand! Of toch niet midden in de stad. Dus hebben we maar op safe gespeeld en zijn we met de fiets aan de hand Broadway naar boven gestapt, waar we de Charging Bull en Wall Street voorbij liepen. Een stukje Financial District meegepikt dus.


De Brooklyn Bridge is groot, heel groot en lang, heel lang, maar erop geraken is iets anders! En ook hier weer sturen New Yorkers je van ‘t kastje naar de muur voor je geraakt waar je moet zijn (doen ze het om de toeristen te pesten?). Alleszins, we zijn bij ‘t beginpunt geraakt en dan was het trappen geblazen. En bellen om de voetgangers van ons stuk fietspad te houden. Op het hoogste punt vertelde Kristof dat hij een slotje had gekocht met onze namen erop (o ja, Vero!!! :)), maar omdat het een beetje onvoorzien was dat we ook de Brooklyn Bridge zouden doen met onze velo (mijn idee, last minute!) had hij het slotje op onze kamer vergeten. Geen vereeuwigde liefde dus op de Brooklyn Bridge. Of toch voorlopig niet...


De weg naar beneden verliep een stuk vlotter dan de weg naar boven (ai, conditie!), maar toen we toch een fietsroute door de stad aangeduid zagen staan, heb ik de dood bijna in de ogen gekeken. Nu ja, een beetje overdreven, maar toch. Zelfs op het fietszones op de weg in NY ben je niet helemaal veilig... Taxi’s en auto’s razen achter, voor en naast je alsof je er niet rijdt. Of misschien zijn ze het toch niet zo gewoon dat er fietsers zijn. Die gekke toeristen toch! En dan vooral die uit België!


Fietsen netjes op tijd afgeleverd en op naar SoHo. Onderweg een speculair optreden van een paar lenige straatartiesten onder wie ééntje met een gewone aanloop zo maar eventjes over de rug van 7 of 8 mensen een voorwaartse salto uitvoerde. Wow! We hebben die gasten dan ook een kleine duit in ‘t zakje gegeven.


SoHo was dan weer een ander paar mouwen: de chiquere buurt van NY waar ik voor het eerst het echte Sex and the City-gevoel had dat ik al een tijdje had gehoopt op te snuiven. Fancy shops, chique people. Kristof heeft er een nieuwe short, T-shirt en polo-shirt gekocht. Goedgekeurd door mij, uiteraard. Daarna, op aanraden van Marian, een stop gemaakt bij Dean & Deluca en Georgetown cupcakes (er staat er nog eentje te wachten in onze frigo): mmmmmmmmmmm...


In de Capitool-gids stond de Italiaan uit Little Italy, Lombardi’s, hoog aangeschreven, echter voor een kleine prijs, en inderdaad: we hebben er lekker gegeten en niet te veel betaald. Tussen haakjes: volgens wat ze beweren, zouden ze het eerste en dus het oudste Italiaanse restaurant op New Yorkse bodem geweest zijn.


Komen we uit Lombardi’s, kijken we toch niet recht op ‘Rice to Riches’, zeker? Rijstpap in alle kleuren en smaken. Nog zo’n leuke tip van Marian (bedankt!!!).


En nu? Zitten we in een kleine bar, niet van de Empire State Building, te nippen van een lekker glaasje voor we nog eens zo veel verdiepingen naar boven gaan om de stad by night te overzien. O ja, nog een stop gemaakt bij de fancy lounge bar met een garden roof (230 Fifth) om een cocktail te drinken, maar na 20 minuten zonder bediening was ik het zat (niet van de drank!!!). Hier is het veel leuker: gezellig, supervriendelijke bediening en minder sjiesjie.


Toedeloe, dudes, tot de volgende!


Grietje
x