Lower Manhattan

Wat ben ik blij dat ik nog leef... maar daarover later in dit verslag meer.


Vanmorgen beloofde het een betere dag te worden dan gisteren: toen we onze ogen openden, scheen de zon binnen. Een uur later stonden we in het zuidelijkste punt van Manhattan waar de zon al wat meer achter de wolken gekropen was en de wind Kristofs kapsel aan een stevig tempo in de wezzel blies.


Zoals we dat ondertussen al gewoon zijn, hebben we een tijdlang moeten zoeken naar de Bike & Roll Rental, maar gelukkig hebben we toch één New Yorker gevonden die ons wist te vertellen waar we fietsen konden vinden. Onze NY Pass liet ons toe om 4 uur lang gratis rond te toeren. We zijn vanuit Battery Park, met een schitterend zicht op het vrijheidsbeeld en Ellis Island, vertrokken langs de Hudson River, helemaal tot aan Pier 84 waar we twee dagen geleden al een avondlijke boottocht maakten. Aan de kade hebben we op een terrasje iets gegeten en gedronken, terwijl we wachtten op de Water Taxi (ook weer inbegrepen in de Pass) die ons terugbracht naar ons beginpunt. Vandaaruit wilden we naar de Brooklyn Bridge rijden, maar dat bleek niet zo makkelijk, want welke gek fietst er in NY? Niemand, echt niemand! Of toch niet midden in de stad. Dus hebben we maar op safe gespeeld en zijn we met de fiets aan de hand Broadway naar boven gestapt, waar we de Charging Bull en Wall Street voorbij liepen. Een stukje Financial District meegepikt dus.


De Brooklyn Bridge is groot, heel groot en lang, heel lang, maar erop geraken is iets anders! En ook hier weer sturen New Yorkers je van ‘t kastje naar de muur voor je geraakt waar je moet zijn (doen ze het om de toeristen te pesten?). Alleszins, we zijn bij ‘t beginpunt geraakt en dan was het trappen geblazen. En bellen om de voetgangers van ons stuk fietspad te houden. Op het hoogste punt vertelde Kristof dat hij een slotje had gekocht met onze namen erop (o ja, Vero!!! :)), maar omdat het een beetje onvoorzien was dat we ook de Brooklyn Bridge zouden doen met onze velo (mijn idee, last minute!) had hij het slotje op onze kamer vergeten. Geen vereeuwigde liefde dus op de Brooklyn Bridge. Of toch voorlopig niet...


De weg naar beneden verliep een stuk vlotter dan de weg naar boven (ai, conditie!), maar toen we toch een fietsroute door de stad aangeduid zagen staan, heb ik de dood bijna in de ogen gekeken. Nu ja, een beetje overdreven, maar toch. Zelfs op het fietszones op de weg in NY ben je niet helemaal veilig... Taxi’s en auto’s razen achter, voor en naast je alsof je er niet rijdt. Of misschien zijn ze het toch niet zo gewoon dat er fietsers zijn. Die gekke toeristen toch! En dan vooral die uit België!


Fietsen netjes op tijd afgeleverd en op naar SoHo. Onderweg een speculair optreden van een paar lenige straatartiesten onder wie ééntje met een gewone aanloop zo maar eventjes over de rug van 7 of 8 mensen een voorwaartse salto uitvoerde. Wow! We hebben die gasten dan ook een kleine duit in ‘t zakje gegeven.


SoHo was dan weer een ander paar mouwen: de chiquere buurt van NY waar ik voor het eerst het echte Sex and the City-gevoel had dat ik al een tijdje had gehoopt op te snuiven. Fancy shops, chique people. Kristof heeft er een nieuwe short, T-shirt en polo-shirt gekocht. Goedgekeurd door mij, uiteraard. Daarna, op aanraden van Marian, een stop gemaakt bij Dean & Deluca en Georgetown cupcakes (er staat er nog eentje te wachten in onze frigo): mmmmmmmmmmm...


In de Capitool-gids stond de Italiaan uit Little Italy, Lombardi’s, hoog aangeschreven, echter voor een kleine prijs, en inderdaad: we hebben er lekker gegeten en niet te veel betaald. Tussen haakjes: volgens wat ze beweren, zouden ze het eerste en dus het oudste Italiaanse restaurant op New Yorkse bodem geweest zijn.


Komen we uit Lombardi’s, kijken we toch niet recht op ‘Rice to Riches’, zeker? Rijstpap in alle kleuren en smaken. Nog zo’n leuke tip van Marian (bedankt!!!).


En nu? Zitten we in een kleine bar, niet van de Empire State Building, te nippen van een lekker glaasje voor we nog eens zo veel verdiepingen naar boven gaan om de stad by night te overzien. O ja, nog een stop gemaakt bij de fancy lounge bar met een garden roof (230 Fifth) om een cocktail te drinken, maar na 20 minuten zonder bediening was ik het zat (niet van de drank!!!). Hier is het veel leuker: gezellig, supervriendelijke bediening en minder sjiesjie.


Toedeloe, dudes, tot de volgende!


Grietje
x