Gossip girl here. You're one and only source into the scandalous lives of Manhattan's elite.
Vandaag een rustig dagje tussen de Upper Eastsiders doorgebracht. Wat dat wil zeggen? De sjiekste boetieks afgeschuimd op Madison en 5th Avenue. Te duur voor onze portemonnee, maar wel eens indrukwekkend om te zien. Ik voelde me helemaal een Upper Eastside girl uit Gossip Girl.
Minder aangenaam was de hoge temperatuur. 't Zal hier zowat 35°C geweest zijn. Snakken naar koele lucht en koude drank dus. Gelukkig heeft hier elke winkel, bar en elk restaurant airco. En zelfs in de metro is het soms wat frisjes. Tenminste, in de metrostellen zelf, niet in de stations. Wat wil je, dat ik dan een verkoudheid oploop: het gaat hier voortdurend van 35 naar 18°C en vice versa.
Een paar kiekjes gemaakt op Gossip spots: the New York Palace, het Waldorf-Astoria en the Museum of the City of New York dat de ingang van de highschool Constance-Billard. (Eat that, Marlies!)
Vanavond nog eens gaan chillen in Central Park. Het is echt té warm om nog veel te doen 's avonds. Kristof kon er trouwens naar de plaatselijke honkbaltrainingen kijken. Leuk meegenomen.
Als afsluiter nog een superschattige merkwaardigheid: ik was kinderlijk verwonderd in Central Park over de vele vuurvliegjes die er rondzwermden. Nog nooit gezien. En als je weet dat het valavond was toen we in Central Park zaten, kan je je wel inbeelden wat voor een prachtig zicht dat geweest moet zijn.
Tot daar de gossip van vandaag. Sleep tight, Upper Eastsiders!
xoxo
Gossip girl aka Grietje (niet Kristof!!!)
zaterdag 30 juni 2012
vrijdag 29 juni 2012
How're ya doing, folks? Enjoying ya day?
Hallo poppers!
Onze 10-daagse begint zo stilaan zijn tol te eisen. Kortom: we worden moe. Gisteren kwamen we er slechts toe om een paar sfeerbeelden van de laatste dagen te posten. En dat had zo zijn reden: het was een rustdag en op rustdagen wordt er traditioneel niet gewerkt. Ik wilde die traditie geen onrecht aandoen. En verder: ik zat/zit met een dikke snotvalling (door al die airco overal???) en gisteren had ik er echt last van, dus ben ik op tijd mijn bed ingekropen.
Maar vandaag zijn we weer alive and kicking. Een korte update van gisteren? We zijn onder een stralende zon richting Museum of Natural History vertrokken waar we (fake, welteverstaan) dieren uit alle continenten konden aanschouwen, nieuws bijleren over de verschillende volkeren op de verschillende continenten én een heleboel dino's en dinobeenderen konden bewonderen. (Simon zou zoooooooooooooooo jaloers geweest zijn!) Daarna zijn we naar Central Park geweest voor een namiddagje zonnebaden op het gras. En wat een zicht! Voor ons 'The Lake' vol met roeibootjes, een grasweide vol met genietende mensen, een beetje verder een saxofonist en op de achtergrond een paar wolkenkrabbers en daartussen... wij. Romantisch!
Vandaag zijn we gestart met Liberty Island, wat een vrij kort bezoek was omdat je toch niet IN Miss Liberty (hoe vettig klinkt dat?) kon gaan; ze stond 'under construction'. Dan maar de boot op naar Ellis Island, het eiland waar destijds miljoenen immigranten hun weg vonden naar 'het beloofde land' en nog vroeger, overgebracht en gedwongen werden tot slavernij als ze de foute huidskleur hadden. Vooral de tentoonstelling over de immigranten van begin van de 20ste eeuw werd uitgebreid belicht (over de zwartjes zwijgen ze liever?) en was best wel interessant.
Omdat we vanmiddag min of meer een maaltijd hadden overgeslagen (we hebben even geleefd van de liefde én van chip choc cookies!!!), reden we met de metro naar de kust om daar iets lekkers te vinden. Bij Brighton Beach zijn we uitgestapt. Niet veel keuze, zo bleek, maar de kaart van restaurant Tatiana kon ons wel overhalen. En voor we het goed en wel wisten, zaten we in Little Russia of Russia Town, want het gebied van Brighton Beach bleek een ghetto vol Russen te zijn. Vandaar die prachtige naam, Tatiana... Een warme dag afsluiten aan het strand met de voetjes in 't water? Niets beter dan dat. En op een klein half uurtje stonden we weer in 1568 Lexington Av., onze B&B. Wat een vreemde wereld hier!
Enkele weetjes als NY-observant:
- Bij ons hebben blanken zwarte kindjes? Hier zie je voortdurend zwarten met blanke kindjes. Wellicht niet geadopteerd, maar wel als 'nanny', vermoeden we dan.
- Je wordt - op het irritante af - overal extreem vriendelijk, maar ferm familair begroet met 'How're you doing, guys? You're fine? How are you today, folks? Having a great day? Enjoying your day, guys?...' As if they really wanna know! C'mon! En dan die verschrikkelijke intonatie erbij. Eerlijk waar, ik word er een beetje gek van!
- Auto's dragen hier een bumperbeschermer. Dat belooft voor al wie hier met de auto durft rond te toeren.
- Een NY'er zonder een coffee en zonder zijn Apple waar hij de hele tijd van die domme spelletjes op zit te spelen? Zoeken maar!
- NY loooooooooooves Belgian beers! De favorieten? Stella en Hoegaarden (of Hoogaarden, zoals sommigen het schrijven).
That's all, folks! Hope you're having a great day! See ya! Bye, guys!
Onze 10-daagse begint zo stilaan zijn tol te eisen. Kortom: we worden moe. Gisteren kwamen we er slechts toe om een paar sfeerbeelden van de laatste dagen te posten. En dat had zo zijn reden: het was een rustdag en op rustdagen wordt er traditioneel niet gewerkt. Ik wilde die traditie geen onrecht aandoen. En verder: ik zat/zit met een dikke snotvalling (door al die airco overal???) en gisteren had ik er echt last van, dus ben ik op tijd mijn bed ingekropen.
Maar vandaag zijn we weer alive and kicking. Een korte update van gisteren? We zijn onder een stralende zon richting Museum of Natural History vertrokken waar we (fake, welteverstaan) dieren uit alle continenten konden aanschouwen, nieuws bijleren over de verschillende volkeren op de verschillende continenten én een heleboel dino's en dinobeenderen konden bewonderen. (Simon zou zoooooooooooooooo jaloers geweest zijn!) Daarna zijn we naar Central Park geweest voor een namiddagje zonnebaden op het gras. En wat een zicht! Voor ons 'The Lake' vol met roeibootjes, een grasweide vol met genietende mensen, een beetje verder een saxofonist en op de achtergrond een paar wolkenkrabbers en daartussen... wij. Romantisch!
Vandaag zijn we gestart met Liberty Island, wat een vrij kort bezoek was omdat je toch niet IN Miss Liberty (hoe vettig klinkt dat?) kon gaan; ze stond 'under construction'. Dan maar de boot op naar Ellis Island, het eiland waar destijds miljoenen immigranten hun weg vonden naar 'het beloofde land' en nog vroeger, overgebracht en gedwongen werden tot slavernij als ze de foute huidskleur hadden. Vooral de tentoonstelling over de immigranten van begin van de 20ste eeuw werd uitgebreid belicht (over de zwartjes zwijgen ze liever?) en was best wel interessant.
Omdat we vanmiddag min of meer een maaltijd hadden overgeslagen (we hebben even geleefd van de liefde én van chip choc cookies!!!), reden we met de metro naar de kust om daar iets lekkers te vinden. Bij Brighton Beach zijn we uitgestapt. Niet veel keuze, zo bleek, maar de kaart van restaurant Tatiana kon ons wel overhalen. En voor we het goed en wel wisten, zaten we in Little Russia of Russia Town, want het gebied van Brighton Beach bleek een ghetto vol Russen te zijn. Vandaar die prachtige naam, Tatiana... Een warme dag afsluiten aan het strand met de voetjes in 't water? Niets beter dan dat. En op een klein half uurtje stonden we weer in 1568 Lexington Av., onze B&B. Wat een vreemde wereld hier!
Enkele weetjes als NY-observant:
- Bij ons hebben blanken zwarte kindjes? Hier zie je voortdurend zwarten met blanke kindjes. Wellicht niet geadopteerd, maar wel als 'nanny', vermoeden we dan.
- Je wordt - op het irritante af - overal extreem vriendelijk, maar ferm familair begroet met 'How're you doing, guys? You're fine? How are you today, folks? Having a great day? Enjoying your day, guys?...' As if they really wanna know! C'mon! En dan die verschrikkelijke intonatie erbij. Eerlijk waar, ik word er een beetje gek van!
- Auto's dragen hier een bumperbeschermer. Dat belooft voor al wie hier met de auto durft rond te toeren.
- Een NY'er zonder een coffee en zonder zijn Apple waar hij de hele tijd van die domme spelletjes op zit te spelen? Zoeken maar!
- NY loooooooooooves Belgian beers! De favorieten? Stella en Hoegaarden (of Hoogaarden, zoals sommigen het schrijven).
That's all, folks! Hope you're having a great day! See ya! Bye, guys!
donderdag 28 juni 2012
woensdag 27 juni 2012
Lower Manhattan
Wat ben ik blij dat ik nog leef... maar daarover later in dit verslag meer.
Vanmorgen beloofde het een betere dag te worden dan gisteren: toen we onze ogen openden, scheen de zon binnen. Een uur later stonden we in het zuidelijkste punt van Manhattan waar de zon al wat meer achter de wolken gekropen was en de wind Kristofs kapsel aan een stevig tempo in de wezzel blies.
Zoals we dat ondertussen al gewoon zijn, hebben we een tijdlang moeten zoeken naar de Bike & Roll Rental, maar gelukkig hebben we toch één New Yorker gevonden die ons wist te vertellen waar we fietsen konden vinden. Onze NY Pass liet ons toe om 4 uur lang gratis rond te toeren. We zijn vanuit Battery Park, met een schitterend zicht op het vrijheidsbeeld en Ellis Island, vertrokken langs de Hudson River, helemaal tot aan Pier 84 waar we twee dagen geleden al een avondlijke boottocht maakten. Aan de kade hebben we op een terrasje iets gegeten en gedronken, terwijl we wachtten op de Water Taxi (ook weer inbegrepen in de Pass) die ons terugbracht naar ons beginpunt. Vandaaruit wilden we naar de Brooklyn Bridge rijden, maar dat bleek niet zo makkelijk, want welke gek fietst er in NY? Niemand, echt niemand! Of toch niet midden in de stad. Dus hebben we maar op safe gespeeld en zijn we met de fiets aan de hand Broadway naar boven gestapt, waar we de Charging Bull en Wall Street voorbij liepen. Een stukje Financial District meegepikt dus.
De Brooklyn Bridge is groot, heel groot en lang, heel lang, maar erop geraken is iets anders! En ook hier weer sturen New Yorkers je van ‘t kastje naar de muur voor je geraakt waar je moet zijn (doen ze het om de toeristen te pesten?). Alleszins, we zijn bij ‘t beginpunt geraakt en dan was het trappen geblazen. En bellen om de voetgangers van ons stuk fietspad te houden. Op het hoogste punt vertelde Kristof dat hij een slotje had gekocht met onze namen erop (o ja, Vero!!! :)), maar omdat het een beetje onvoorzien was dat we ook de Brooklyn Bridge zouden doen met onze velo (mijn idee, last minute!) had hij het slotje op onze kamer vergeten. Geen vereeuwigde liefde dus op de Brooklyn Bridge. Of toch voorlopig niet...
De weg naar beneden verliep een stuk vlotter dan de weg naar boven (ai, conditie!), maar toen we toch een fietsroute door de stad aangeduid zagen staan, heb ik de dood bijna in de ogen gekeken. Nu ja, een beetje overdreven, maar toch. Zelfs op het fietszones op de weg in NY ben je niet helemaal veilig... Taxi’s en auto’s razen achter, voor en naast je alsof je er niet rijdt. Of misschien zijn ze het toch niet zo gewoon dat er fietsers zijn. Die gekke toeristen toch! En dan vooral die uit België!
Fietsen netjes op tijd afgeleverd en op naar SoHo. Onderweg een speculair optreden van een paar lenige straatartiesten onder wie ééntje met een gewone aanloop zo maar eventjes over de rug van 7 of 8 mensen een voorwaartse salto uitvoerde. Wow! We hebben die gasten dan ook een kleine duit in ‘t zakje gegeven.
SoHo was dan weer een ander paar mouwen: de chiquere buurt van NY waar ik voor het eerst het echte Sex and the City-gevoel had dat ik al een tijdje had gehoopt op te snuiven. Fancy shops, chique people. Kristof heeft er een nieuwe short, T-shirt en polo-shirt gekocht. Goedgekeurd door mij, uiteraard. Daarna, op aanraden van Marian, een stop gemaakt bij Dean & Deluca en Georgetown cupcakes (er staat er nog eentje te wachten in onze frigo): mmmmmmmmmmm...
In de Capitool-gids stond de Italiaan uit Little Italy, Lombardi’s, hoog aangeschreven, echter voor een kleine prijs, en inderdaad: we hebben er lekker gegeten en niet te veel betaald. Tussen haakjes: volgens wat ze beweren, zouden ze het eerste en dus het oudste Italiaanse restaurant op New Yorkse bodem geweest zijn.
Komen we uit Lombardi’s, kijken we toch niet recht op ‘Rice to Riches’, zeker? Rijstpap in alle kleuren en smaken. Nog zo’n leuke tip van Marian (bedankt!!!).
En nu? Zitten we in een kleine bar, niet van de Empire State Building, te nippen van een lekker glaasje voor we nog eens zo veel verdiepingen naar boven gaan om de stad by night te overzien. O ja, nog een stop gemaakt bij de fancy lounge bar met een garden roof (230 Fifth) om een cocktail te drinken, maar na 20 minuten zonder bediening was ik het zat (niet van de drank!!!). Hier is het veel leuker: gezellig, supervriendelijke bediening en minder sjiesjie.
Toedeloe, dudes, tot de volgende!
Grietje
x
dinsdag 26 juni 2012
Overal water
Te laat wakker geworden vandaag. Blijkbaar had ik de wekker niet goed gezet.
Was het met opzet of niet? Wie zal het zeggen. Het was alleszins niet zo erg want vandaag was het weer minder dan de voorbije 2 dagen. Slechts 24° C en af en toe regen. Ideaal weer dus om musea te doen.
In de voormiddag zijn we echter eerst naar Lower Manhattan gegaan om ons respect te tonen op Ground Zero. Grietje had gelukkig al tickets online besteld zodat we redelijk snel op Ground Zero waren. Bij het zien van memorial watervalpartijen (north en south) was ik toch onder de indruk. Niet enkel van de architectuur maar ook van alle namen van de overledenen.
Ondertussen zijn ze ook al volop bezig met het bouwen van een nieuw WTC complex. Er gaan zes nieuwe WTC gebouwen komen. Eens alles af is zal de Memorial 9/11 nog meer respect afdwingen denk ’k.
Na Ground Zero zijn we ook langsgeweest bij het Visitor’s centre & de Saint Paul’s Chapel.
Vooral die laatste locatie was de moeite. Deze kapel werd namelijk gebruikt door de reddingswerkers van 9/11. En veel mensen zijn komen bidden in de kapel in de hoop dat hun geliefde de aanslagen heeft overleefd.
Zoals het een echte New Yorker betaamd, hebben we opnieuw vlug iets gegeten in de Subway :-). Daarna zijn we met de metro naar 5th av & 53 street gegaan om een bezoekje te brengen aan het MoMa (Museum of Modern Art). Dit is niet mijn geliefkoosde bezigheid maar ik was toch tevreden dat ik enkele grote meesterwerken heb kunnen bewonderen. Dali, Monet, Piscasso, Mondriaan, Ensor, .... Ze waren er bijna allemaal.
Ondertussen was het al bijna 17u. Tijd dus om nog vlug een aantal boodschappen te doen zodat we ‘s avonds spaghetti konden eten. Op 5th av kwam ik opnieuw een Fossil winkel tegen. Het was een teken. Ik moest en zou een horloge kopen. Wat ik ook gedaan heb. De dollars verdwenen snel uit mijn portefeuille.
maandag 25 juni 2012
Candid camera?
Gegroet beste Belgische vrienden
Hopperdepop, vanmorgen vroeg op! Om 8 uur werd ik spontaan wakker en - geweldig! - ik bleek uitgeslapen te zijn. Van een jetlag niets te merken dus. Maar naar 't schijnt mist die zijn uitwerking vooral na de terugvlucht niet. We zullen zien.
Lekker ontbeten hier, uitgebreid gedoucht en me een beetje opgetut voor wat onze eerste echte bezoekdag zou zijn. Missie nummer één: een NY Pass kopen waarmee we in de meeste toeristische attracties en bezienswaardigheden gratis binnen kunnen. Hij kost dan ook niet weinig, maar als je minimum drie activiteiten per dag uit het boekje kiest, dan haal je daar best wel je geld uit. Dat hebben we van tevoren goed uitgezocht. Maar... wie zegt dat die NY Pass echt bestaat? We hebben eraan getwijfeld, want zo'n Pass willen is één ding, eraan geraken nog iets anders. Meer dan anderhalf uur hebben we erover gedaan om het stomme ding in handen te hebben. Volgens Kristof konden we er eentje kopen in het Official Visitor Centre van NY, maar waar is dat? Geen kat die daar ooit over gehoord had, dus stuurden ze ons - onder het mom van "I guess it's there, I think so, well, you know, it will be there." Het klonk nooit overtuigend en dat bleek het ook nooit te zijn. Wel, voor wie na ons naar NY trekt en graag zo'n NY Pass wil bemachtigen: ga gewoon direct naar de NBC Universal Store links naast de ingang van het Rockefeller! Lieve Andrew (doet het adjectief een belletje rinkelen) heeft ons met veel enthousiasme twee zulke pasjes verkocht. En eindelijk konden we 'echt' starten. Al hadden we eigenlijk toch al een eerste typische NY-ervaring opgedaan tijdens onze zoektocht: we hebben een echte FP (= famous person) 'gespot'. De dwerg - want ja, hij is pretty small - heet Ben Stiller en hij stond er wellicht een film te draaien die over geruime tijd bij ons in de bioscoop zal verschijnen. We waren niet heel erg onder de indruk, dus op naar de volgende: wie doet beter dan den Ben?
Nu we er toch beland waren, leek het ons wel gepast om al eens een kijkje te nemen over de hele stad. En waarom niet vanop het Observation Deck van het Rockefeller Centre? Wij dus naar boven, de lift in naar het 67ste. Ze hebben ons niet verteld hoeveel seconden dat duurde, maar geloof ons, we waren er in een flits. Leuk is ook dat je door het plafond van de lift de lichtjes in de liftkoker kunt zien en dat er met lichtelementen wordt gespeeld zodat alles nog spectaculairder lijkt. Eens uit de lift kregen we meteen een prachtig - en open, want amper een wolk - zicht over Uptown NY met vooral de groene long, zoals ze wordt genoemd, Central Park. Aan de andere kant kan je dan wolkenkrabbers als de Chrysler Building, de twee nieuwe WTC-torens in opbouw en natuurlijk de Empire State Building zien staan. Weer maar eens een overweldigend uitzicht. Om nog maar te zwijgen van het benedenzicht: je kan nauwelijks geloven hoe klein die taxi's zijn en de mannetjes die eruit of erin stappen. Nooit zo hoog gestaan.
Na een snel middagmaal aan de voet van het Rockefeller zijn we richting Broadway gestapt waar we langs de opnamestudio van Late Night with David Letterman kwamen. Daar hebben we dan een formulier ingevuld met onze gegevens om in een soort tombolapot te gaan waar er dan willekeurig publiek wordt uitgeloot. Om 16 uur mochten we dan bellen om te horen of we waren 'uitverkoren'. Ikke dus in alle vertrouwen naar de ticketdienst gebeld waar ik vijf keer Kristof zijn naar heb moeten spellen (in perfect Engels uiteraard!) en één keer mijn eigen naam... om daarna te horen dat we toch niet uitgeloot waren. Conclusie: op mijn gsm-rekening stond plots nog maar 2 euro krediet. Dom Amerikaans wicht aan de telefoon! Never again that kinda shit, dude!
Dan maar wat stoom loslaten op de fiets in Central Park? Prachtig idee, ware het niet dat we nog maar één uur tijd hadden om een fiets te huren (gratis met de NY Pass of course!), terwijl we recht hebben op drie uur. Dus hebben we 't idee maar even in de frigo gestoken voor een volgende keer. Alternatief bleek een boottocht bij valavond te zijn. Daarom zijn we eerst rustig iets gaan eten aan Pier 84 om daarna op de boot te stappen die ons de hele skyline van west-, zuid- en oost-Manhattan heeft laten zien, maar ook Brooklyn met haar famous bridge, Ellis Island en een close-up van Lady Liberty op Liberty Island. Indrukwekkend, hoewel de tocht zelf net iets te lang duurde. We waren blij dat we konden afstappen, recht de bus op richting Grand Central, waar we nog snel een glimp opvingen van de binnenkant (waar we sowieso later nog naar terugkeren), en metrolijn 6 huiswaarts. En o ja, voor ik het vergeet: aan Pier 84 hebben we ook al een kijkje genomen bij het Interpid Museum waar je een gigantisch vliegdekschip kan bewonderen. Echt iets voor jongens zoals Kristof! Het zou dus wel eens kunnen dat we daar later nog eens naar terugkeren.
En voor nu? Jullie raden het al: sweet dreams, sweethearts!
G.
Hopperdepop, vanmorgen vroeg op! Om 8 uur werd ik spontaan wakker en - geweldig! - ik bleek uitgeslapen te zijn. Van een jetlag niets te merken dus. Maar naar 't schijnt mist die zijn uitwerking vooral na de terugvlucht niet. We zullen zien.
Lekker ontbeten hier, uitgebreid gedoucht en me een beetje opgetut voor wat onze eerste echte bezoekdag zou zijn. Missie nummer één: een NY Pass kopen waarmee we in de meeste toeristische attracties en bezienswaardigheden gratis binnen kunnen. Hij kost dan ook niet weinig, maar als je minimum drie activiteiten per dag uit het boekje kiest, dan haal je daar best wel je geld uit. Dat hebben we van tevoren goed uitgezocht. Maar... wie zegt dat die NY Pass echt bestaat? We hebben eraan getwijfeld, want zo'n Pass willen is één ding, eraan geraken nog iets anders. Meer dan anderhalf uur hebben we erover gedaan om het stomme ding in handen te hebben. Volgens Kristof konden we er eentje kopen in het Official Visitor Centre van NY, maar waar is dat? Geen kat die daar ooit over gehoord had, dus stuurden ze ons - onder het mom van "I guess it's there, I think so, well, you know, it will be there." Het klonk nooit overtuigend en dat bleek het ook nooit te zijn. Wel, voor wie na ons naar NY trekt en graag zo'n NY Pass wil bemachtigen: ga gewoon direct naar de NBC Universal Store links naast de ingang van het Rockefeller! Lieve Andrew (doet het adjectief een belletje rinkelen) heeft ons met veel enthousiasme twee zulke pasjes verkocht. En eindelijk konden we 'echt' starten. Al hadden we eigenlijk toch al een eerste typische NY-ervaring opgedaan tijdens onze zoektocht: we hebben een echte FP (= famous person) 'gespot'. De dwerg - want ja, hij is pretty small - heet Ben Stiller en hij stond er wellicht een film te draaien die over geruime tijd bij ons in de bioscoop zal verschijnen. We waren niet heel erg onder de indruk, dus op naar de volgende: wie doet beter dan den Ben?
Nu we er toch beland waren, leek het ons wel gepast om al eens een kijkje te nemen over de hele stad. En waarom niet vanop het Observation Deck van het Rockefeller Centre? Wij dus naar boven, de lift in naar het 67ste. Ze hebben ons niet verteld hoeveel seconden dat duurde, maar geloof ons, we waren er in een flits. Leuk is ook dat je door het plafond van de lift de lichtjes in de liftkoker kunt zien en dat er met lichtelementen wordt gespeeld zodat alles nog spectaculairder lijkt. Eens uit de lift kregen we meteen een prachtig - en open, want amper een wolk - zicht over Uptown NY met vooral de groene long, zoals ze wordt genoemd, Central Park. Aan de andere kant kan je dan wolkenkrabbers als de Chrysler Building, de twee nieuwe WTC-torens in opbouw en natuurlijk de Empire State Building zien staan. Weer maar eens een overweldigend uitzicht. Om nog maar te zwijgen van het benedenzicht: je kan nauwelijks geloven hoe klein die taxi's zijn en de mannetjes die eruit of erin stappen. Nooit zo hoog gestaan.
Na een snel middagmaal aan de voet van het Rockefeller zijn we richting Broadway gestapt waar we langs de opnamestudio van Late Night with David Letterman kwamen. Daar hebben we dan een formulier ingevuld met onze gegevens om in een soort tombolapot te gaan waar er dan willekeurig publiek wordt uitgeloot. Om 16 uur mochten we dan bellen om te horen of we waren 'uitverkoren'. Ikke dus in alle vertrouwen naar de ticketdienst gebeld waar ik vijf keer Kristof zijn naar heb moeten spellen (in perfect Engels uiteraard!) en één keer mijn eigen naam... om daarna te horen dat we toch niet uitgeloot waren. Conclusie: op mijn gsm-rekening stond plots nog maar 2 euro krediet. Dom Amerikaans wicht aan de telefoon! Never again that kinda shit, dude!
Dan maar wat stoom loslaten op de fiets in Central Park? Prachtig idee, ware het niet dat we nog maar één uur tijd hadden om een fiets te huren (gratis met de NY Pass of course!), terwijl we recht hebben op drie uur. Dus hebben we 't idee maar even in de frigo gestoken voor een volgende keer. Alternatief bleek een boottocht bij valavond te zijn. Daarom zijn we eerst rustig iets gaan eten aan Pier 84 om daarna op de boot te stappen die ons de hele skyline van west-, zuid- en oost-Manhattan heeft laten zien, maar ook Brooklyn met haar famous bridge, Ellis Island en een close-up van Lady Liberty op Liberty Island. Indrukwekkend, hoewel de tocht zelf net iets te lang duurde. We waren blij dat we konden afstappen, recht de bus op richting Grand Central, waar we nog snel een glimp opvingen van de binnenkant (waar we sowieso later nog naar terugkeren), en metrolijn 6 huiswaarts. En o ja, voor ik het vergeet: aan Pier 84 hebben we ook al een kijkje genomen bij het Interpid Museum waar je een gigantisch vliegdekschip kan bewonderen. Echt iets voor jongens zoals Kristof! Het zou dus wel eens kunnen dat we daar later nog eens naar terugkeren.
En voor nu? Jullie raden het al: sweet dreams, sweethearts!
G.
zondag 24 juni 2012
Maf, maf, maf!
Wat een helse dag! Lang geleden dat ik nog eens een nachtje heb doorgedaan, maar nu is het een feit: het is precies 4.11 uur in België, maar hier nog maar 22.11 uur. Doodop zijn we. Maar voor onze ogen volledig dichtvallen nog een klein verslagje.
Vanmorgen rond 10.40 uur met een Airbus 380 van Brussels Airlines vertrokken, dat was ongeveer met 20 minuten vertraging. Het opstijgen was even adem inhouden, maar ik moet het toegeven: ik weet niet zo goed meer waar ik nu precies schrik voor had. Of toch: turbulentie. Die hebben we dan ook nauwelijks gehad. Een perfecte vlucht dus met een zachte landing. Ik hoop alvast dat de terugkeer even vlot verloopt. Maar mijn hartje zal wellicht al ietsjes rustiger slaan door deze meevaller.
Op Amerikaanse bodem werden we meteen ontvangen door een wat norse douanier die amper articuleerde, en je moet hen dan maar zo direct begrijpen *grmbl*. Door het lange wachten bij de douane lag onze bagage al op de transportband klaar en konden we meteen richting Manhattan vertrekken. Maar dan de hamvraag: taxi of metro? We kozen voor het avontuur en trokken ondergronds. Dat heeft ons heel wat centjes bespaard, maar... de tocht was toch verdomd lang. Wel hebben we de weg naar onze B&B vlotjes gevonden. En two blocks away was gelukkig maar een stapje verder van de eindhalte. Jonathan, de B&B-eigenaar heeft ons kort, maar heel hartelijk ontvangen. Een beetje later hebben we ook al kunnen kennismaken met Clement, eveneens bijzonder vriendelijk. Lieve mannen, maar dixit Kristof: "Dat is normaal, het zijn homo's. Daar mag je van zeggen dat ze "lief" zijn." Maar o wee, als iemand een echte man als Kristof lief of schattig durft te noemen...
Van al dat reizen krijgt een mens een hongertje, dus zijn we gestopt bij de plaatselijke S ubway voor een broodje Chicken Terryiaki met megaveel groentjes en dat hebben we direct in een groene omgeving, namelijk in Central Park, genuttigd. Is dit echt New York? Waar is dan al dat volk?
Dat zat op Times Square!!! Voor onze eerste avond wilden we toch al een beetje sfeer van hartje NY opsnuiven en dus zijn we naar Times Square gereisd, een reis die ik niet direct zal vergeten. Overdonderd, overrompeld, maf maf maf! Daar sta je dan als klein minimensje in zo'n reusachtige megaomgeving met veel getoeter en geblaas, niet alleen in het verkeer, maar ook hoog van de toren: dikke bakken à volonté en de ene limo na de andere. Is this real? Ik heb vanavond vaak gedacht dat ik zat te dromen, maar nee, ik zat er echt... In wa veur ne weireld leven wa na? Glitter en glamour van het ergste soort, alles wat je op tv ziet, is hier echt. Enfin, fake, maar met eigen ogen gezien!
Ik heb even moeten bezinnen: ben ik hier wel graag? Hmmm, een moeilijke vraag om te beantwoorden. Zeker als je weet dat ik altijd wel een dag of twee nodig heb om aan te passen. Wordt vervolgd dus. Maar morgen verkennen we alvast nieuwe stukjes NY. Sleep tight, sweethearts!
Babaaj!
Grietz
x
Vanmorgen rond 10.40 uur met een Airbus 380 van Brussels Airlines vertrokken, dat was ongeveer met 20 minuten vertraging. Het opstijgen was even adem inhouden, maar ik moet het toegeven: ik weet niet zo goed meer waar ik nu precies schrik voor had. Of toch: turbulentie. Die hebben we dan ook nauwelijks gehad. Een perfecte vlucht dus met een zachte landing. Ik hoop alvast dat de terugkeer even vlot verloopt. Maar mijn hartje zal wellicht al ietsjes rustiger slaan door deze meevaller.
Op Amerikaanse bodem werden we meteen ontvangen door een wat norse douanier die amper articuleerde, en je moet hen dan maar zo direct begrijpen *grmbl*. Door het lange wachten bij de douane lag onze bagage al op de transportband klaar en konden we meteen richting Manhattan vertrekken. Maar dan de hamvraag: taxi of metro? We kozen voor het avontuur en trokken ondergronds. Dat heeft ons heel wat centjes bespaard, maar... de tocht was toch verdomd lang. Wel hebben we de weg naar onze B&B vlotjes gevonden. En two blocks away was gelukkig maar een stapje verder van de eindhalte. Jonathan, de B&B-eigenaar heeft ons kort, maar heel hartelijk ontvangen. Een beetje later hebben we ook al kunnen kennismaken met Clement, eveneens bijzonder vriendelijk. Lieve mannen, maar dixit Kristof: "Dat is normaal, het zijn homo's. Daar mag je van zeggen dat ze "lief" zijn." Maar o wee, als iemand een echte man als Kristof lief of schattig durft te noemen...
Van al dat reizen krijgt een mens een hongertje, dus zijn we gestopt bij de plaatselijke S ubway voor een broodje Chicken Terryiaki met megaveel groentjes en dat hebben we direct in een groene omgeving, namelijk in Central Park, genuttigd. Is dit echt New York? Waar is dan al dat volk?
Dat zat op Times Square!!! Voor onze eerste avond wilden we toch al een beetje sfeer van hartje NY opsnuiven en dus zijn we naar Times Square gereisd, een reis die ik niet direct zal vergeten. Overdonderd, overrompeld, maf maf maf! Daar sta je dan als klein minimensje in zo'n reusachtige megaomgeving met veel getoeter en geblaas, niet alleen in het verkeer, maar ook hoog van de toren: dikke bakken à volonté en de ene limo na de andere. Is this real? Ik heb vanavond vaak gedacht dat ik zat te dromen, maar nee, ik zat er echt... In wa veur ne weireld leven wa na? Glitter en glamour van het ergste soort, alles wat je op tv ziet, is hier echt. Enfin, fake, maar met eigen ogen gezien!
Ik heb even moeten bezinnen: ben ik hier wel graag? Hmmm, een moeilijke vraag om te beantwoorden. Zeker als je weet dat ik altijd wel een dag of twee nodig heb om aan te passen. Wordt vervolgd dus. Maar morgen verkennen we alvast nieuwe stukjes NY. Sleep tight, sweethearts!
Babaaj!
Grietz
x
Abonneren op:
Posts (Atom)